Η γαλανόλευκη θωριά της Ομονοίας

Είναι Χειμώνας στην Αθήνα με τσουχτερό κρύο και βροχή. Η Ομόνοια στέκει περιέργως έρημη από θαμώνες και περαστικούς στην γνώριμη εικόνα της. Έχει σουρουπώσει και τα συνεργεία του Δήμου προσπαθούν να διορθώσουν τα κακώς κείμενα της ημέρας που ζει η πλατεία. Στο συνηθισμένο γκρίζο της Ομόνοιας, ένα έντονο γαλάζιο τραβάει βλέμματα περαστικών και κερδίζει χαμόγελα.

Στο κτίριο του Χόντου στην γωνία της 3^ης Σεπτεμβρίου μια τεράστια ελληνική σημαία κυματίζει τυπωμένη σε λινάτσα που καταλαμβάνει μεγάλο μέρος του κτιρίου των πολυκαταστημάτων. «Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ» ο γνωστός στίχος του Μανώλη Ρασούλη σε άσπρα γράμματα μέσα σε ένα γαλάζιο φόντο τη συνοδεύει.

Πρωτότυπο και απλό ταυτόχρονα. Είναι ίσως από αυτά τα «περίεργα» που συνηθίζει να κάνει η  οικογένεια Χόντου.  Τα πέντε δυναμικά αδέλφια που κατέβηκαν από τα Άγραφα για μια καλύτερη μοίρα και κατέληξαν ηγέτες του λιανεμπορίου.

Ξεκίνησαν ως πλασιέ σαπουνιών και καλλυντικών σε ανώτερους δημόσιους υπάλληλους  της Τράπεζας Ελλάδος και της Ασφάλειας! Το εμπόριο φαίνεται πως ήταν στο αίμα τους και έτσι γρήγορα απέκτησαν το πρώτο τους περίπτερο στην οδό Ομήρου. Οι δυσκολίες ήταν πολλές και οδηγούν τον έναν αδελφό σε σύντομη μετανάστευση στο Γερμανία. Με αιματηρές οικονομίες καταφέρνουν το 1967 να δημιουργήσουν το δικό τους κατάστημα απέναντι από το περίπτερο που κατείχαν στην οδό Ομήρου. Οι εξελίξεις που έτρεχαν με ταχύτητα έφερναν στην Ελλάδα νέα ήθη και συνήθειες. Οι ελληνίδες άρχισαν να δαπανούν σημαντικά ποσά για τον καλλωπισμό τους. Οι επιρροές από το εξωτερικό επηρεάζουν και ο μιμητισμός στις  ελληνίδες αρχίζει από την δεκαετία του `70 να γίνεται μανία.

Οι δουλείες γρήγορα αρχίζουν να ανοίγουν για τα αδέλφια Χόντου. Με νέα καταστήματα που δημιουργεί και εξαγορές η εταιρεία καταφέρνει να κατέχει το μεγαλύτερο μερίδιο στην αγορά καλλυντικών στην Ελλάδα. Στις κινήσεις ανάπτυξης ήταν και η δημιουργία ενός πολυκαταστήματος στον κέντρο της Αθήνας. Η Πλατεία Ομονοίας είχε αρχίσει τότε να μετασχηματίζεται. Στην πολύχρονη παρακμή που υπήρχε έδινε ένα φως ο σταθμός του μετρό που θα άνοιγε σε λίγα χρόνια.

Το Ξενοδοχείο «Ομόνοια» που βρίσκονταν στην γωνία με την 3^η Σεπτεμβρίου και δίπλα στο άλλοτε Θέατρο Κοτοπούλη είχε προ καιρού ξεπέσει. Κατασκευάστηκε το 1961 σε σχέδια του Αντώνη Κιτσίκη μεταφέροντας στην όψη του  λίγο από την ακμάζουσα αρχιτεκτονική της Αθήνας εκείνη την εποχή. Το εννεαώροφο κτίριο μετασκευάστηκε πλήρως για να φιλοξενήσει το 1998 το πρώτο πολυκατάστημα των Αδελφών Χόντου. Ίσως ήταν μια κίνηση ματ εκείνη την εποχή.

Το κατάστημα έγινε σημείο αναφοράς για την πλατεία. Για πολλά χρόνια αποτελούσε το μόνο καινούργιο και ζωντανό κτίριο της. Χιλιάδες αθηναίου δίνουν πλέον ραντεβού «στις σκάλες του Μετρό έξω από τον Χόντο», εγκαταλείποντας τον παλαιομοδίτικο γειτονικό Μπακάκο.  Κατάφερε να τραβήξει στους ορόφους του γυναίκες όλων των ηλικιών και όλων των κοινωνικών στρωμάτων. Ακόμα και επισκέπτριες από την επαρχία περνούσαν έστω και για μια βόλτα από «τον Χόντο». Με τα λίγα ή τα πολλά κράτησε ζωντανή την Πλατεία Ομονοίας όταν τα γύρω της ιστορικά στέκια (Νέον, Μπαγκείον κλπ) παραδίνονταν στη λήθη του χρόνου.

Εκείνα τα χρόνια με γενναίες χορηγίες η οικογένεια Χόντου χρηματοδοτεί, εκτός από τα κοινωφελή έργα στην ιδιαίτερη πατρίδα της, μια σειρά από γλυπτά στο κέντρο της πόλης. Χαρακτηριστικότερα αυτά στην είσοδο του Ζαππείου με τους τρεις τραγικούς ποιητές. Όσοι ξέρουν τους επιχειρηματίες μιλούν για ανθρώπους που μαζί με τα πιστεύω τους και το πείσμα για αποτελέσματα βρίσκεις και τον απλό καθημερινό άνθρωπο που δεν ξεχνάει πως ξεκίνησε. Τους αγώνες και τις αγωνίες για να σταθούν στα πόδια τους. Μετά από όλα αυτά η τελευταία τους πρωτοβουλία ίσως βρίσκει απάντηση.

Μια σημαντική επένδυση κατάφερε πριν μια 15ετία να ζωντανέψει όσο μπορούσε την νεκρή Ομόνοια. Η γαλανόλευκη θωριά που σκεπάζει «τα βλέμματα» αυτές τις μέρες ίσως προσπαθεί να κρατήσει ζωντανούς πολλούς αθηναίους σε μια αγορά που ακόμα μάχεται να επιζήσει από την κρίση. Αν τα σύμβολα είναι για να εμπνέουν  τι άλλο θα μπορούσε να κάνει το κορυφαίο από αυτά στο κέντρο της… Ελλάδας. Ξαναζωντανεύει το νόημα της πάντα επίκαιρης Πλατείας Ομονοίας…